Katedry

Aby kościół mógł zostać nazwany katedrą, musiał spełniać podstawowe cechy, jakim jest wielkość i stała obecność biskupa. Najpiękniejsze katedry powstały w średniowieczu w stylu romańskim lub gotyckim i to z nimi związane są typowe wyobrażenia tego typu budowli. Zazwyczaj znajdują się w nich trony biskupie, które mogli zajmować tylko najwyżsi dostojnicy kościelni. To od greckiego słowa tron pochodzi „katedra”. Tron zazwyczaj okryty był baldachimem i miał symbolizować opiekę, jaką rozpościera biskup nad swoimi wiernymi. Ponadto takie świątynie musiały się wyróżniać dekoracyjnością i pięknem zewnętrznym. Budowano je kilkadziesiąt lat, a ich architekci nazywani budowniczymi katedr, uważani byli w społeczeństwie za szczególnie światłych i pełnych wiedzy. Zbierali się oni w specjalne cechy, które przekazywały sobie wiedzę. Wewnątrz katedry posiadały zazwyczaj sklepienia gwiaździste, kolebkowe lub żebrowe, filary, przedsionki, witraże, rozety, ołtarze, nawy główne i boczne. Niektórzy święci kościoła katolickiego uważali, że katedry należy rozumieć jako symbol biskupiego autorytetu. Podobnych sobie budowli nie stawiano obok siebie, czasem jednak ze względu na szczególne znaczenie bądź urodę danego kościoła podnoszono go do rangi katedry. Jeżeli na terenie znajdowały się dwie takie świątynie, nosiły miano konkatedr. Zazwyczaj związane było to ze zmianą stolicy danej diecezji. Jeżeli dana budowla pełniła jedynie chwilową funkcję jako katedra, nazywano ją prokatedrą. Z kolei archikatedry stawały się siedzibą najważniejszego dostojnika kościelnego na danym obszarze, jakim był arcybiskup.