Płyty stolarskie – zarys ogólny

Płyty stolarskie należą, obok sklejki, do najstarszych płyt meblowych, to znaczy półfabrykatów przeznaczonych do wykonywania płytowych elementów mebli. Do czasu pojawienia się płyty wiórowej i paździerzowej płyty stolarskie stanowiły podstawowy materiał, używany na grubsze elementy płytowe mebli. Obecnie płyta stolarska ustępuje miejsce tym nowym materiałom. Budowa płyt stolarskich zbliżona jest do budowy sklejek. Są to płyty składające się z warstwy środkowej, zwanej środkiem, oklejonej obustronnie warstwami forniru, zwanymi obłogami. Środek może być oklejony z każdej strony jednym lub dwoma płatkarni obłogu –– płyty trzy i pięciowarstwowe.
W porównaniu do sklejek o tej samej grubości płyty stolarskie są znacznie lżejsze. W zależności od rodzaju drewna użytego na obłogi rozróżnia się płyty: iglaste – sosnowe, i świerkowe oraz liściaste – olchowe, topolowe, lipowe, brzozowe, klonowe i bukowe. Przy produkcji mebli wykańczanych na wysoki połysk używa się płyt liściastych. W pewnych wypadkach środki płyt stolarskich oklejane są również twardymi płytami pilśniowymi. Budowa płyt stolarskich ma głównie na celu wyrównanie naprężeń, związanych z kurczliwością i pęcznieniem drewna, a przez bo uzyskanie materiału o zmniejszanej podatności na odkształcenia. Ze względu na wykorzystywanie na środki płyt stolarskich drewna gorszych klas i stosowanie płyt pustakowych użycie płyt stolarskich pozwala na oszczędność drewna lepszej jakości. Płyty stolarskie produkowane są przeważnie przez zakłady meblarskie na własne potrzeby (np. jako produkcja uboczna), a tylko w niewielkim zakresie stanowią przed- miot obrotu towarowego. Przebieg produkcji płyt stolarskich uzależniony jest od rodzaju warstwy środkowej. Jej struktura stanowi również podstawę podziału płyt stolarskich na dwie zasadnicze grupy: płyt pełnych i płyt pustakowych.